Όμιλία των Αλέξη Τσίπρα και Παναγιώτη Κουρουπλή στο ¶ργος την Πέμπτη 2/2
Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012 2:06 μμ

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας που ξεκινήσαμε στις 25 Γενάρη 2011, ο αγώνας μας για μια ζωή με αξιοπρέπεια, δουλειά και δικαιώματα συνεχίζεται.
Είναι ένας αγώνας κοινός όλων των μεταναστών και μεταναστριών που ζουν σε όλο και σκληρότερες συνθήκες. Όλων εκείνων που χωρίς χαρτιά και χωρίς δικαιώματα αντιμετωπίζουν σήμερα όχι μόνο τις συνέπειες κρίσης, αλλά και την ραγδαία ανάπτυξη του ρατσισμού, τις φασιστικές συμμορίες και τις επιχειρήσεις «σκούπα» της αστυνομίας.
Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας, το αίτημά μας για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και μεταναστριών εργαζομένων βρίσκεται στο κέντρο του αγώνα και γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό τη στιγμή που η κοινωνία κλονίζεται από τη φτώχια και την ανεργία και χιλιάδες μετανάστες και ντόπιοι ωθούνται στην εξαθλίωση και τη στέρηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων στη σίτιση, τη στέγη και την ιατρική περίθαλψη.
Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας, οι κατακτήσεις μας για το ανανεώσιμο καθεστώς «ανοχής» και το δικαίωμα ταξιδιού στις χώρες καταγωγής έχουν υλοποιηθεί, με συνεχή όμως προβλήματα και συχνά ταλαιπωρία για εμάς. Ο απαιτούμενος χρόνος παραμονής για τη νομιμοποίηση χωρίς προϋποθέσεις μειώθηκε από 12ετία σε 10ετία, παρότι η συμφωνία με την κυβέρνηση αφορούσε 8ετία. Αποτέλεσμα του αγώνα μας ήταν επίσης η μείωση των απαιτούμενων ενσήμων από 100 σε 60 για την έκδοση βιβλιάριου ασθενείας για όλους τους εργαζόμενους και από 200 σε 120 για την ετήσια ανανέωση της άδειας παραμονής των μεταναστών.
Ωστόσο, παρά την ρητή δέσμευση της κυβέρνησης στη συμφωνία του Μαρτίου, η χορήγηση ¶δειας Εργασίας εξακολουθεί να εκκρεμεί για τους 300 πρώην απεργούς πείνας. Την ίδια στιγμή, η έκδοση νέων άδειών εργασίας έχει ουσιαστικά διακοπεί για όλους τους αιτούντες άσυλο, για χιλιάδες ανθρώπους που μαζί με εμάς αποκλείονται από την κανονική εργασία με ασφάλιση.
Το κίνημα αλληλεγγύης, που πέρσι άγγιξε πολλές χιλιάδες συμπολιτών μας και ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, είναι ο μόνος δρόμος για να προασπίσουμε τις κατακτήσεις του αγώνα μας. Ενημερώνουμε προς πάσα κατεύθυνση πως ο αγώνας που ξεκινήσαμε τον περασμένο Γενάρη θα συνεχιστεί μέχρι τόσο εμείς όσο και κάθε μετανάστης που ζει σ' αυτή τη χώρα να αποκτήσει αυτονόητα δικαιώματα. Την ώρα που κάθε εργαζόμενος, άνεργος, νέος και συνταξιούχος πλήττεται από τα μνημόνια, τις απολύσεις και τα χαράτσια, ενώνουμε τη φωνή μας με κάθε ντόπιο και μετανάστη που αγωνίζεται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Γι' αυτό, πρώην απεργοί πείνας μαζί με οργανώσεις αλληλεγγύης που τότε μας στήριξαν και συνεχίζουν να μας στηρίζουν, σας καλούμε:
- Την Παρασκευή 27 Γενάρη, στις 12 το μεσημέρι, σε συγκέντρωση στο Υπουργείο Εσωτερικών, Β. Σοφίας 15, με βασικό αίτημα τη χορήγηση άδειας εργασίας στους πρώην απεργούς πείνας μετανάστες και σε όλους και όλες τους μετανάστες και πρόσφυγες
Πρωτοβουλία μεταναστών εργατών πρώην απεργών πείνας και οργανώσεων αλληλεγγύης
K.Δ
Τις προηγούμενες ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίθηκε σε προκλήσεις διμερών ή πολυμερών συναντήσεων με άλλα κόμματα και κινήσεις της αριστεράς, αλλά και με δυνάμεις από τον ευρύτερο αντιμνημονιακό - αντινεοφιλελεύθερο χώρο. Αντιπροσωπείες του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχαν σε συναντήσεις που έγιναν με πρωτοβουλίες του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, της ΕΔΗΚ και της Ενωτικής Κίνησης.
Και στις τρεις συναντήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει πάρει εδώ και καιρό ενωτική πρωτοβουλία, έθεσε στο τραπέζι της συζήτησης την πρότασή του, για τη δημιουργία πλατιού αντιμνημονιακού αντινεοφιλελεύθερου μετώπου, που να καλύπτει ευρύ φάσμα δυνάμεων. Από τις δυνάμεις της ιστορικής αριστεράς -κοινοβουλευτικής και μη-, της ριζοσπαστικής οικολογίας, έως τις δυνάμεις, που με φερέγγυο και συνεπή τρόπο διαχωρίζουν τη θέση τους από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ τόνισε επίσης, ότι η πρότασή του αφορά τόσο το κοινωνικό πεδίο (κοινές δράσεις ενάντια στα χαράτσια, υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, των μισθών, των συντάξεων, της δημόσιας υγείας και παιδείας, των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών κ.α.), όσο και το πολιτικό πεδίο, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Παπαδήμου, την ακύρωση των μνημονίων, την άρνηση της νέας -καταστροφικής για εργαζόμενους και άνεργους-, δανειακής σύμβασης, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Για πρώτη ίσως φορά, αρχηγός κόμματος τολμά να μιλήσει με αποδείξεις και ονόματα για τα κακώς ...;κείμενα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
«Δεν μπορείς να καταγγέλλεις αόριστα το «Κεφάλαιο», όπως κάνει η Παπαρήγα που λέει αόριστα «φταίει το Κεφάλαιο»» λέει μεταξύ άλλων σε συνέντευξή του στο newsbomb, o πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.
«Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις. Και να αναλαμβάνεις βέβαια και το πολιτικό κόστος» σημειώνει.
Στην ερώτηση πόσο συμπτωματικό είναι κάποιοι όμιλοι, όπως π.χ. αυτός του κυρίου Μυτιληναίου, που είδαμε πρόσφατα να καταγγέλλεται σε δημοσιεύματα για την ευκολία με την οποία παίρνει δουλειές, να είναι συγχρόνως χορηγός στα συνέδρια που κάνει ο αδελφός του πρωθυπουργού για την «πράσινη ανάπτυξη», ο κ. Τσίπρας απαντά:
«Ο κύριος Μυτιληναίος, διαθέτει μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Ξέρετε πως το παράγει; Με ...; πετρέλαιο! Και ως γνωστόν, το πετρέλαιο είναι μαύρο. Δεν είναι «πράσινο». Κατά τ' άλλα, μία από τις πρώτες ενέργειες του κυρίου Παπακωνσταντίνου, του «για αποτυχημένος μια χαρά σε βλέπω στην θέση σου», ξέρετε ποια ήταν; Ήταν να κατατάξει την μονάδα αυτή στις «πράσινες» πηγές ενέργειας και ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει ...;Μυτιληνόσημο! Να πληρώνει δηλαδή την μονάδα αυτή ως ανανεώσιμη πηγή παραγωγής ρεύματος.
Επίσης γνωρίζω ότι ο κύριος Παπακωνσταντίνου, με το που ανέλαβε το «πράσινο» υπουργείο, υπέγραψε μία περιβαλλοντική μελέτη, την οποία η προκάτοχος του ηρνείτο επίμονα να εγκρίνει. Βεβαίως αυτή η επιμονή δεν της βγήκε σε κακό αφού σήμερα βρίσκεται ως πρέσβειρα στον ΟΟΣΑ, διαμένοντας σε μία πολυτελή κατοικία και με μισθό που υπερβαίνει τα 300 χιλ. ευρώ τον χρόνο.
Προχώρησε λοιπόν μία μελέτη για τον χρυσό στην Χαλκιδική. Την στιγμή που το τεχνικό επιμελητήριο, το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το δασαρχείο Χαλκιδικής, θεωρούσαν ότι έχει πάρα πολλά προβλήματα και δεν μπορούσε να εγκριθεί.
Πίσω από αυτή την υπόθεση λοιπόν, πέραν από το θέμα του περιβάλλοντος, που εάν δεν χρησιμοποιηθούν οι σωστές μέθοδοι μπορεί να προκληθεί απίστευτη καταστροφή στο περιβάλλον, να μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και εντέλει η Χαλκιδική από θέρετρο να γίνει φέρετρο- διότι εμείς δεν λέμε γενικά «αφήστε τα μεταλλεύματα εκεί που είναι», λέμε να τα βγάλετε με τις ορθές μεθόδους εξόρυξης και όχι να επιτρέψετε την καταστροφή του περιβάλλοντος για να κερδοσκοπήσει ο κάθε ανεύθυνος- Πέρα από όλα αυτά λοιπόν, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο. Πίσω από το οποίο κρύβονται πάλι συγκεκριμένα συμφέροντα».
«Το 2003, το Ελληνικό δημόσιο πήρε πίσω από την εταιρεία TVX Gold την επίμαχη έκταση που είχε παραχωρήσει προς εκμετάλλευση αντί του ποσού των 11 εκ. ευρώ. Αμέσως μετά, παραχώρησε αυτή την έκταση αντί του ιδίου ποσού, που είχε δώσει στην TVX, στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, στην οποία μεγαλομέτοχοι είναι ο κύριος Μπόμπολας, ο κύριος Κούτρας κλπ. Εγώ βλέπετε, δεν μπορώ να αποφύγω να λέω ονόματα.
Όπως κάνει η Παπαρήγα που λέει αόριστα «φταίει το Κεφάλαιο»! Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις. Βέβαια εγώ έχω πολιτικό κόστος γι' αυτό. Όπως βλέπετε, δεν λένε «τι καλός που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ»!
Από το 2003 λοιπόν, έχουν μία έκταση 300,000 στρεμμάτων με μόλις 11 εκ. ευρώ! Η οποία έκταση, σύμφωνα με τις μελέτες του ΙΓΜΕ (τυχαίο που το κατήργησαν;
έχει ορυκτό πλούτο αξίας 20 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ! Πέρασαν τα χρόνια, όταν έγινε αυτή η αγοραπωλησία ο χρυσός είχε περίπου 280 Ευρώ η Ουγγιά και σήμερα έχει φτάσει στα 1700!! Τώρα λοιπόν που η επένδυση είναι κυριολεκτικά «χρυσορυχείο», αποφασίζουν να προχωρήσουν στην επένδυση. Και επειδή αυτοί δεν έχουν μάθει να βάζουν το χέρι στην τσέπη, έτσι λειτουργούν οι νταβατζήδες, φέρνουν λεφτά από το Κατάρ! Και έρχεται ο Παπανδρέου να κάνει τον μεσάζοντα! Για μία επένδυση με μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα που δεν θα φέρει ούτε ένα Ευρώ στην χώρα μας, παρά μόνο μετά από πολλά χρόνια μέσω της φορολογίας των κερδών. Και όλοι ξέρουμε πως φορολογούνται τα κέρδη στην Ελλάδα.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Το 2003, οι κάτοικοι προσέφυγαν στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη θεωρώντας ότι η αγοραπωλησία είναι επιζήμια για το Ελληνικό δημόσιο ...; και δικαιώθηκαν! Γιατί πράγματι, δεν μπορεί μία τόσο μεγάλη περιουσία να αποτιμάται μόνο ...;11 εκ. Ευρώ! Και πράγματι, η Ευρωπαϊκή επιτροπή δικαίωσε τους κατοίκους και επιδίκασε το ποσό των 15.5 εκ. Ευρώ (+ τόκους) εις βάρος της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», υπέρ του δημοσίου! Και τι νομίζετε ότι κάνει τότε το Ελληνικό κράτος που κόβει τα φάρμακα και τις συντάξεις των 300 Ευρώ; Κάνει προσφυγή στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, για να μην εισπράξει από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός! Για να ακυρώσει το πρόστιμο!!! Δεν μιλάμε πλέον για πολιτικούς αλλά για υπαλλήλους συμφερόντων!
Και το κερασάκι; Βάσει των 75εκ. ευρώ που έδωσε το Κατάρ για το ποσοστό της European Goldfields, σημαίνει ότι η τρέχουσα αξία της εταιρείας είναι 2 δισ. ευρώ! Τι σημαίνει αυτό; Ότι έδωσαν μόλις 11 εκ. ευρώ για να αποκτήσουν κάτι που σήμερα αποτιμάται 2 δισ. ευρώ και εκμεταλλεύεται έναν πλούτο της τάξεως των 20 ΔΙΣ ΕΥΡΩ!!!
Όταν λοιπόν κατήγγειλα την υπόθεση στην βουλή, άρχισαν τα ειρωνικά σχόλια στις εφημερίδες τύπου «πολύ ανήσυχος τον τελευταίο καιρό ο Τσίπρας, πετάγονται οι φλέβες στο λαιμό του κλπ». Εάν αυτά δεν είναι σκάνδαλα, τότε ποια είναι; Είναι ο ορισμός του σκανδάλου και πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να λογοδοτήσουν.
Και επαναλαμβάνω ότι εγώ δεν είμαι αντίθετος στις επενδύσεις. Και βέβαια πρέπει να γίνουν επενδύσεις, πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον. Αλλά να γίνουν επενδύσεις προς όφελος της χώρας και όχι των συγκεκριμένων συμφερόντων που την λυμαίνονται! Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε. Ή αυτοί, ή εμείς. Ή θα φύγουν αυτοί από την χώρα ή τα παιδιά μας θα πάνε μετανάστες. Και θέλει σύγκρουση μετωπική.
Και ο Κώστας ο Καραμανλής είχε αποφασίσει να έρθει σε ρήξη, προσπάθησε με το βασικό μέτοχο αλλά στο τέλος τους ανέχτηκε. Εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Ή αυτοί, ή η χώρα».
Κ.Δ
Οι εκδόσεις Τόπος διοργανώνουν, υπό την αιγίδα του «Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού, Περιβάλλοντος, Αθλητισμού και Τουρισμού» (ΔΟΠΠΑΤ) του Δήμου Ναυπλίου, εκδήλωση-συζήτηση με αφορμή τη β' έκδοση του νέου βιβλίου του οικονομολόγου-ερευνητή Γιάννη Τόλιου:
Θα μιλήσουν: Γιάννης Κουζής, καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστήμιου Αθηνών
Διονύσης Θωμάς, αντιπρόεδρος Περιφερειακού Τμήματος Πελοποννήσου του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος
Γιάννης Τόλιος, συγγραφέας του βιβλίου
Τη συζήτηση θα συντονίσει η Νανή Πολίτου από την «Επιτροπή Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στο Χρέος»
Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012, ώρα 19.00 στην αίθουσα «Βουλευτικό», στο Ναύπλιο
Συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στην Κυριακάτικη Αυγή στις 8/1
Στην
Πορτογαλία και την Ισπανία, χώρες σε οικονομική κρίση, οι αριστερές
δυνάμεις δεν κατάφεραν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον μεγάλου μέρους της
κοινωνίας. Μπορούμε να πούμε πως οι πολιτικές διαμαρτυρίας, όσο χρήσιμες
και αν είναι κοινωνικά, δεν αρκούν για να επιλέξουν οι πολίτες την
αριστερά ως δύναμη αλλαγής και ανατροπών αυτού του παρακμιακού μοντέλου
διακυβέρνησης. Υπάρχουν περιθώρια μέσα σε αυτόν τον ωκεανό της
παγκοσμιοποίησης για ρεαλιστικές αριστερές προτάσεις που θα απαντούν στα
προβλήματα;
Η κρίση του νεοφιλελεύθερου
καπιταλισμού δημιουργεί μια ισχυρή, φυσική θα έλεγα, κοινωνική τάση προς
τα αριστερά, την αριστερά των αξιών, ερήμην της ίδιας της αριστεράς. Οι
άνθρωποι από μόνοι τους και από ανάγκη ανακαλύπτουν ξανά την αξία της
συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς. Ανακαλύπτουν ξανά την αξία
της εργασίας, του Δημόσιου νοσοκομείου, του Δημόσιου σχολείου, της
εγγυημένης σύνταξης, των κοινωνικών υποδομών, των δημόσιων αγαθών, όλα
όσα καταστρέφει η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Και απαιτούν μάλιστα να
λειτουργούν σωστά, με διαφάνεια, αξιοπιστία, οικονομικότητα και
κοινωνική αποτελεσματικότητα. Αυτή η τάση δεν έχει βρει ακόμη πλήρως την
πολιτική της έκφραση και ίσως δεν θα γίνει ποτέ από μόνο του αν η ίδια η
αριστερά δεν φροντίσει γι' αυτό.
Το θέμα δεν
είναι ή διαμαρτυρίες και αντιστάσεις ή προτάσεις και πολιτική. Το
ζητούμενο είναι ένα πολιτικό σχέδιο που θα δίνει πολιτική έκφραση και
προοπτική στην κοινωνική διαμαρτυρία και την αντίσταση, μέσα από
θετικούς, διεκδικήσιμους και υλοποιήσιμους στόχους, που θα απαντούν σε
συγκεκριμένα προβλήματα και ανάγκες των ανθρώπων και της κοινωνίας. Με
ρωτάτε αν υπάρχουν δυνατότητες. Όμως η κρίση, αν κάτι τροποποιεί, είναι
ακριβώς το τι είναι ή δεν είναι ρεαλιστικό, την έννοια και τα όρια του
«ρεαλισμού».
Οι νεοφιλελεύθεροι έφθασαν να
υποστηρίζουν τη χρησιμοποίηση του κράτους για τη στήριξη των τραπεζών
και του συστήματος. Γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει το ίδιο για τη
στήριξη της απασχόλησης, της δημόσιας υγείας και γενικότερα των δημόσιων
αγαθών; Η Ευρωπαϊκή Κεντρική
Τράπεζα έδωσε πρόσφατα 500 δισ. ευρώ στις τράπεζες με 1% επιτόκιο και
κανείς δεν μίλησε για κίνδυνο πληθωρισμού. Γιατί δεν μπορεί να δοθεί
ανάλογος, χαμηλότοκος δανεισμός κατευθείαν στα κράτη;
Η κυβέρνηση έφθασε να μειώσει το αφορολόγητο όριο κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας. Γιατί όμως είναι ρεαλιστικό να φορολογείται η φτώχεια και να μένει ασύδοτος ο πλούτος; Γιατί να μην συμβεί το αντίστροφο; Βέβαια τα περιθώρια δεν υπάρχουν από μόνα τους. Διεκδικούνται και δημιουργούνται με κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες στην κάθε χώρα ξεχωριστά και σε ευρύτερα σύνολα. Περιθώρια σίγουρα υπάρχουν, αλλά δεν θα μας δοθούν αν δεν τα διεκδικήσουμε.
ακολουθεί η συνέντευξη
Η περιβόητη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου φαίνεται να είναι στον αέρα. Τελευταία μάλιστα γίνεται λόγος για μεγαλύτερο "κούρεμα" του χρέους, περί το 70%, διαφορετικά, λέγεται, το χρέος δεν θα είναι βιώσιμο. Ποιες προοπτικές διαγράφονται με βάση και τις διαπραγματεύσεις που γίνονται για το "κούρεμα" του χρέους κατά 50%; Πώς μπορεί να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος της ύφεσης;
Το κεντρικό πρόβλημα της χώρας σήμερα είναι ότι με την πολιτική που εφαρμόσθηκε έχει δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος λιτότητας - ύφεσης - χρέους, όπου το ένα πρόβλημα τροφοδοτεί το άλλο. Για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, πρέπει να μπει τέλος στην ύφεση....Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον προσωπικό ιστοχώρο του Immanuel Wallerstein, και αναδημοσιεύτηκε στην σημερινή Αυγή σε μετάφραση Στρ. Μπουλαλάκη .
Από κάθε άποψη, το 2011 ήταν μια καλή χρονιά για την Αριστερά όλου
του κόσμου -- ανεξάρτητα από το πόσο στενά ή πλατιά ορίζει κανείς την
Αριστερά αυτή. Ο βασικός λόγος ήταν οι αρνητικές οικονομικές συνθήκες
από τις οποίες υποφέρει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Η ανεργία ήταν
υψηλή, και αυξάνεται διαρκώς. Οι περισσότερες κυβερνήσεις βρέθηκαν
αντιμέτωπες με υψηλά επίπεδα χρέους και τη μείωση των εισοδημάτων.
Απάντησαν προσπαθώντας να επιβάλουν μέτρα λιτότητας στους πολίτες τους,
και, ταυτόχρονα, να προστατεύσουν τις τράπεζές τους.
Το αποτέλεσμα ήταν μια παγκόσμια εξέγερση αυτού που τα κινήματα Occupy Wall Street (OWS) ονόμασαν «το 99%». Μια εξέγερση ενάντια στην υπερσυγκέντρωση του πλούτου, τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις και την αντιδημοκρατική κατά βάση φύση αυτών των κυβερνήσεων, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι πολυκομματισμός.
Σίγουρα, το OWS, η Αραβική ¶νοιξη ή οι Αγανακτισμένοι δεν πέτυχαν όλα όσα ήλπιζαν. Ωστόσο --και αυτό είναι το σπουδαίο-- κατάφεραν να αλλάξουν τον τόνο στον λόγο που επικρατεί διεθνώς, μετατοπίζοντας τον από τα ιδεολογικά θέσφατα του νεοφιλελευθερισμού σε ζητήματα όπως η ανισότητα, η αδικία, και η αποαποικιοποίηση. Για πρώτη φορά εδώ, και πολλά χρόνια, οι απλοί άνθρωποι συζητούσαν για την ίδια τη φύση του συστήματος στο οποίο ζούσαν· δεν το θεωρούσαν πλέον δεδομένο.
Το ερώτημα τώρα, για την Αριστερά, είναι πώς μπορεί να προχωρήσει, μετατρέποντας αυτή την πρωταρχική επιτυχία σε πολιτική αλλαγή. Το πρόβλημα μπορεί να τεθεί με πολύ απλό τρόπο: Ακόμη και αν, με οικονομικά κριτήρια, υπάρχει ένα σαφές και διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ μιας πολύ μικρής ομάδας (του 1%) και μιας άλλης, εξαιρετικά μεγάλης (του 99%), η κατάσταση αυτή δεν αντιστοιχεί σε έναν ανάλογο οικονομικό διαχωρισμό: παγκοσμίως, οι πολιτικές δυνάμεις της Κεντροδεξιάς εξακολουθούν να κυβερνούν τον μισό περίπου πληθυσμό του πλανήτη ή, τουλάχιστον, εκείνους που είναι πολιτικά ενεργοί με οιονδήποτε τρόπο.
Ως εκ τούτου, για να αλλάξει τον κόσμο, η Αριστερά θα χρειαστεί έναν βαθμό πολιτικής ενότητας δεν τον έχει κατακτήσει ακόμα. Υπάρχουν βαθιές διαφωνίες τόσο σχετικά με τους μακροπρόθεσμους στόχους όσο και για τις βραχυπρόθεσμες τακτικές. Δεν πάσχουμε από έλλειψη συζήτησης αυτών των ζητημάτων· αντιθέτως, η συζήτηση και η αντιπαράθεση είναι έντονες, και έχει επιτευχθεί πολύ μικρή πρόοδος όσον αφορά την υπέρβαση των αντιθέσεων και των διαχωρισμών.Από τη χθεσινή Καθημερινή το χιουμοριστικό κείμενο του Παντελή Μπουκάλα
Τόσο στις ιστοσελίδες όσο και στις σελίδες των εφημερίδων που αναπαρήγαγαν την προς Ρωμαίους επιστολή του, είδα ότι ο πεζογράφος κ. Νίκος Παπανδρέου, της γνωστής μοιραίας οικογένειας, υπογράφει ως «Ν. Τρότκσυ (παρατσούκλι), κατά κόσμον Νίκος Παπανδρέου». «Τρότκσυ»; Και ουχί Τρότσκυ; Μπα, αναγραμματισμός θα 'ναι, δεν μπορεί. Τσακώθηκαν δυο γραμματάκια πάνω στο πληκτρολόγιο, το κάπα και το σίγμα, ποιο θα μπει πρώτο και ποιο δεύτερο, νίκησε για μια φορά το κάπα, και ιδού ο Λέων Τρότσκυ αναβαπτιζόμενος σε Ν. Τρότκσυ. Είναι στη μοίρα άλλωστε του ονόματος του Ρώσου επαναστάτη να ταλαιπωρείται στα ελληνικά: Στη δίκη της «17 Νοέμβρη» ο πρόεδρος του δικαστηρίου έλεγε και ξανάλεγε «τροσικιστές» με την ίδια ξινίλα και αποστροφή που θα έδειχνε αν έλεγε «βασιβουζούκοι» ή «βάνδαλοι».
Ερώτηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη προς τους Υπουργούς-Οικονομικών - Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων
Μεγάλα ερωτηματικά προκαλεί η κατακύρωση πώλησης με διαδικασίες εξπρές και περίπου εν κρυπτώ των τεσσάρων Airbus του δημοσίου της λεηλατηθείσας δημόσιας Ολυμπιακής Αεροπορίας έναντι ευτελούς χαριστικού τιμήματος που μόλις ανέρχεται στα ¤30 εκ. περίπου.Τα ερωτηματικά γίνονται ακόμα μεγαλύτερα αφού πλειοδοτικός διαγωνισμός που είχε διεξαχθεί περίπου ένα χρόνο πριν, είχε ως αποτέλεσμα να προσφερθεί για τα ίδια αεροπλάνα τριπλάσιο τίμημα περίπου 90 εκ. ευρώ.Επειδή είναι σκανδαλώδες πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχείων, όπως τα τέσσερα Airbus του δημοσίου, να επιβάλλεται ως εκβιαστικός υποχρεωτικός όρος του μνημονίου με την τρόικα.
Από τη χορωδία πολιτκών κρατουμένων γυναικών στις φυλακές Αβέρωφ κατά την περίοδο 1948 - 1952
Πετυχημένη για άλλη μια φορά η παρέμβαση του συντονιστικού σωματείων, φορέων και πολιτών. ¶μεση και μαζική και η ανταπόκριση του κόσμου,που έστειλε με αυτό τον τρόπο αισιόδοξο μήνυμα αντίστασης και αγώνα όχι μόνο στους χαλυβουργούς, αλλά και σε όλους.
Ερώτηση προς τον υπουργό Ανάπτυξης από τους Π.Λαφαζάνη και Λ.Αμανατίδου, που αφορά και την Πελοπόννησο, μετά τη δημοσιοποίηση των σχεδιασμών Τατούλη για τη μετατροπή της Πελοποννήσου σε Ειδική Οικονομική Ζώνη.
Μετά από δηλώσεις του Υφυπουργού Οικονομικών της Γερμανίας κ. Στέφαν Κάπφερ σχετικά με την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα (25/8/2011), καθώς και την απάντηση του Επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της ΕΕ κ. Όλι Ρεν σε σχετική ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Νίκου Χουντή (31/10/2011), έχει ξεκινήσει ένας ολόκληρος κύκλος συζητήσεων, δηλώσεων και φημολογίας γύρω από το ζήτημα της δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα. Τα δημοσιεύματα των ημερών, τα οποία τροφοδοτήθηκαν και από τις δηλώσεις του ίδιου του Υπουργού Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας στις 15 Δεκεμβρίου, αναφέρουν ότι η Γενική Γραμματεία Επενδύσεων έχει ολοκληρώσει σχέδιο για την εφαρμογή των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ), το οποίο , συμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα, προτίθεται να καταθέσει εντός των ημερών στην Κομισιόν.
Από τις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ ένα τμήμα της χορωδίας (από το 1949) βρέθηκε σχεδόν 30 χρόνια μετά, το 1977 και ηχογράφησε τα τραγούδια που τραγουδούσαν τότε, όπως ακριβώς τα έλεγαν. Ένα από αυτά είναι και το παρακάτω.
Πετυχημένη παρέμβαση του Συντονιστικού στην Πλατεία Δημαρχείου,το Σάββατο 24/12.
Η ενίσχυση της απεργίας των χαλυβουργών, ήταν το αντικείμενο της εξόρμησης του Συντονιστικού στο Ναύπλιο. Δεκάδες εργαζόμενοι προσφέραν από το μικρό εισόδημά και απο το υστέρημά τους, αναγνωρίζοντας έτσι έμπρακτα τη σημασία του αγώνα και της απεργίας.
Το επόμενο Σάββατο 31/12 θα επαναληφθεί η πρωτοβουλία στο ίδιο μέρος και την ίδια ώρα (11.30).
Στη συνέντευξη τύπου "σφραγίστηκε" η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με την Σοφία Σακοράφα, κάτι που είχε σκιαγραφηθεί το προηγούμενο διάστημα με κοινές πρωτοβουλίες, από κοινού ερωτήσεις στη Βουλή και συμμετοχή της Σ. Σακοράφα σε πολλές εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Σοφία Σακοράφα: Από τις 5 Οκτωβρίου του 2009 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ άρχισε να χαράζει ένα δρόμο απολύτως αναντίστοιχο με τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, με πρώτη ένδειξη τον προϋπολογισμό για το 2010.
Με μαθηματική ακρίβεια ο δρόμος αυτός οδήγησε την πατρίδα μας και τον ελληνικό λαό στο στόμα του πιο επιθετικού και σκληρού νεοφιλελεύθερου μηχανισμού, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Όταν, το Μάη του 2010, αρνήθηκα την υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, το έκανα με πλήρη επίγνωση για τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, το τονίζω, πολιτικής επιλογής, που όπως αποδείχθηκε ήταν προαποφασισμένη και προσχεδιασμένη.
Η επιλογή αυτή, προκειμένου να επιβληθεί σαν μονόδρομος, συνοδεύτηκε με γκεμπελικής σύλληψης προπαγάνδα και μεθοδεύσεις, που είχαν σα μοναδικό στόχο την καλλιέργεια κλίματος ενοχής και φόβου στο λαό μας.
Από το Μάη του 2010 έως και τον Οκτώβρη του 2011, η κυβέρνηση, μέσα από συνεχείς και χυδαίους εκβιασμούς, ευτέλισε το κοινοβούλιο, ακύρωσε το σύνταγμα και πέρασε μέτρα, που οδήγησαν το λαό μας σε πλήρη κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό.
Πολύ σύντομα τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής φάνηκαν. Η φτωχοποίηση, η ανεργία, η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, το γκρέμισμα των κοινωνικών κατακτήσεων, η καταρράκωση της δημοκρατίας είναι μια αναμφισβήτητη οδυνηρή πραγματικότητα.
Ο ελληνικός λαός αντέδρασε. Το κίνημα των πλατειών, οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις και το αποκορύφωμα της αυθόρμητης λαϊκής έκρηξης σε ολόκληρη την Ελλάδα, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, δημιούργησαν καταστάσεις απώλειας ελέγχου από την πλευρά της κυβέρνησης και φόβου, για τα αποτελέσματα που θα είχαν τα ακόμα σκληρότερα και αντιλαϊκά μέτρα που επρόκειτο να πάρει.